Hindi na natuloy ang pag-alis ng anak. Sa gitna ng airport, nanatili siyang nakatayo habang hawak ang telepono, parang tumigil ang buong mundo sa paligid niya. Ang mga pasaherong dumaraan ay tila malabong anino lamang sa likod niya. Hindi siya nagsalita, ngunit ang katahimikan niya ay mas mabigat kaysa anumang sigaw. Dahan-dahan niyang ibinaba ang telepono, pinulot ang maletang nalaglag sa sahig, at biglang tumalikod palayo sa boarding gate. Sa bawat hakbang niya, mas tumitigas ang panga niya. Sa kanyang mga mata, wala nang pag-aalinlangan. Ang lalaking kanina ay paalis bilang isang abalang negosyante, ngayon ay bumabalik bilang isang anak na huli nang nalaman na ang sariling ina ay pinahirapan sa bahay na siya mismo ang nagpagawa.
Sa labas ng mansyon, patuloy ang malakas na ulan. Ang matandang ina ay nakaupo pa rin sa basang lupa, yakap ang sariling katawan habang nanginginig sa lamig. Pinipilit niyang pulutin ang mga damit na kumalat sa putikan, ngunit bawat galaw ay may kasamang sakit. Ang manugang na babae ay nakatayo sa itaas ng hagdan, nakangisi habang pinapanood siya. “Bilisan mo,” malamig niyang sabi. “Ayokong makita ang itsura mo sa harap ng bahay ko.” Ang matanda ay yumuko, humihikbi, hindi na kayang makiusap pa. Sa likod ng pader, ang kasambahay ay umiiyak habang nakatingin, nanginginig ang kamay na hawak pa rin ang telepono.
Ilang sandali pa ang lumipas, biglang huminto ang tunog ng ulan sa pandinig ng lahat nang sumindi ang malalakas na ilaw ng isang sasakyan sa harap ng gate. Bumukas ang gate nang mabilis. Isang itim na kotse ang pumasok sa driveway, huminto nang biglaan, at bumukas ang pinto. Lumabas ang anak, basang-basa agad ng ulan, ngunit hindi niya ito pinansin. Nakita niya ang kanyang ina sa lupa, ang mga damit nitong nagkalat sa putikan, at ang manugang niyang nakatayo sa hagdan na parang walang kasalanan. Sa unang pagkakataon, ang mukha ng asawa niya ay napawi ang yabang. Namutla siya. “Mahal…” mahina niyang sabi, ngunit hindi siya sinagot ng lalaki.
Dahan-dahang lumapit ang anak sa kanyang ina. Lumuhod siya sa basang lupa, hinawakan ang nanginginig nitong kamay, at nakita ang pasa at takot sa mukha nito. Doon nabasag ang katahimikan niya. “Nanay…” mahina niyang sambit, halos pabulong, ngunit puno ng sakit. Napaiyak ang matanda at hinawakan ang mukha ng anak. “Anak, huwag kang magalit… ayokong masira ang pamilya mo.” Napatingin ang lalaki sa asawa niya, at doon tuluyang nagbago ang kanyang mukha. “Pamilya?” malamig niyang tanong. “Ang babaeng kayang itapon ang nanay ko sa ulan ay hindi pamilya. Siya ang dahilan kung bakit natapos ang lahat ngayong gabi.”
Ang manugang ay napaatras, nanginginig habang sinusubukang magpaliwanag. “Hindi ko sinasadya… nadala lang ako ng galit.” Ngunit sumulpot ang kasambahay mula sa likod ng pader, umiiyak, hawak ang telepono. “Sir… naitala ko po ang lahat.” Ipinakita niya ang video. Narinig ang bawat sigaw, bawat pagtulak, bawat kalupitan. Nanlaki ang mata ng asawa. Wala na siyang maikaila. Dinala ng lalaki ang kanyang ina sa loob, tinakpan ng sariling amerikana, at bago isara ang pinto, humarap siya sa asawa. “Mula ngayon, ikaw ang aalis sa bahay na ito.” Ang babae ay naiwan sa ulan, nakatayo sa mismong hagdan kung saan niya itinulak ang matanda. Sa likod niya, ang marangyang mansyon ay nagliwanag, ngunit ang buhay niyang puno ng yabang ay tuluyan nang gumuho sa dilim ng gabing iyon.
