Hindi makagalaw si Camille habang nakatitig sa lumang pilak na pulseras sa kamay ni Lorna. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang mga alaala ng kanyang pagkabata—ang isang maliit na bahay, ang mga gabing yakap siya ni Lorna kapag natatakot siya, at ang boses ng babaeng tinatawag niyang “Mama.” Ngunit sa harap niya ngayon ay isang babaeng matagal niyang inakala na iniwan siya. Hindi niya alam kung dapat ba siyang lumapit o tumakbo palayo. Samantala, tahimik na umiiyak si Lorna. Gusto niyang sabihin ang buong katotohanan, ngunit tila nawala ang kanyang lakas nang makita niya ang sakit sa mga mata ng anak na matagal niyang hinintay.
Makalipas ang ilang sandali, dahan-dahang nagsalita si Lorna at sinabi niyang hindi niya kailanman ginustong iwan si Camille. Noong araw na iyon, wala siyang kapangyarihang pigilan ang mga taong kumuha sa bata mula sa kanya. Wala siyang pera, walang koneksyon, at wala siyang kakayahang lumaban. Ang tanging nagawa niya ay panoorin ang sasakyang unti-unting lumayo habang umiiyak si Camille at paulit-ulit na tinatawag ang kanyang pangalan. Sa loob ng maraming taon, araw-araw niyang pinagsisihan ang sandaling iyon. Hindi siya tumigil sa paghahanap, ngunit bawat pintong kanyang katukin ay nagsara sa kanyang harapan. Gayunpaman, hindi niya kailanman itinapon ang pulseras na ibinigay sa kanya ni Camille noong bata pa ito.
Hindi agad naniwala si Camille. Masakit pa rin sa kanya ang mga salitang narinig niya noong nakaraan. Naalala niya kung paano siya pinilit na sumakay sa taxi at kung paano siya sinabihan na huwag nang bumalik. Sa kanyang murang edad, inakala niyang ayaw na sa kanya ni Lorna. Lumaki siyang dala ang tanong kung bakit siya iniwan ng babaeng pinakamamahal niya. Ngayon, unti-unting naiintindihan niyang maaaring may ibang dahilan sa likod ng lahat. Ngunit hindi sapat ang isang pulseras at ilang luha para mawala ang dalawampung taong sakit. Tinitigan niya si Lorna at tinanong kung bakit hindi man lamang siya hinabol noon. Yumuko lamang si Lorna at sinabing sinubukan niya, ngunit huli na ang lahat nang makarating siya sa lugar kung saan dinala si Camille.
Mula sa kanyang bag, inilabas ni Lorna ang isang maliit at lumang litrato. Larawan iyon ni Camille noong walong taong gulang, nakangiti habang hawak ang kamay niya. Sa likod nito ay may maikling mensaheng isinulat ni Lorna para sa anak. Binasa iyon ni Camille nang nanginginig ang kanyang mga kamay. Doon niya nakita ang isang pangakong isinulat maraming taon na ang nakalipas: na kahit gaano kalayo sila sa isa't isa, hindi kailanman mawawala ang pagmamahal ng isang ina sa kanyang anak. Napuno ng luha ang mga mata ni Camille. Sa unang pagkakataon, nakita niya hindi ang mahirap na tindera ng rosas sa harap niya, kundi ang babaeng minsang gumising sa gabi upang bantayan siya kapag siya ay may sakit.
Lumapit nang kaunti si Camille, ngunit huminto pa rin siya ilang hakbang mula kay Lorna. Hindi pa niya kayang yakapin ito. Masyado pang sariwa ang lahat ng alaala. Sinabi niya na kailangan niya ng panahon upang maunawaan ang buong nakaraan. Tumango si Lorna at hindi siya pinilit. Sinabi lamang niya na maghihintay siya, kahit gaano pa katagal. Iyon ang parehong pangakong pinanghawakan niya sa loob ng maraming taon. Hindi niya hiniling na patawarin siya agad ni Camille. Ang gusto lamang niya ay magkaroon ng pagkakataong sabihin ang katotohanan at ipakita na kahit kailan ay hindi niya nakalimutan ang anak na minahal niya.
Bago sila maghiwalay, iniabot ni Lorna kay Camille ang lumang pulseras. Sinabi niyang itinago niya iyon dahil iyon na lamang ang natitirang bagay na nag-uugnay sa kanilang dalawa. Tinitigan ito ni Camille nang matagal bago niya dahan-dahang tinanggap. Sa sandaling iyon, hindi na niya napigilan ang kanyang mga luha. Hindi pa rin niya alam kung sino ang babaeng kumuha sa kanya noon o kung bakit kinailangang mangyari ang lahat. Ngunit alam na niyang may bahagi ng kanyang nakaraan na hindi niya kailanman nalaman. At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, naramdaman niyang maaaring hindi pa huli ang lahat para malaman ang katotohanan.
Nang lumubog ang araw sa likod ng mga gusali ng Makati, magkatabi silang naglakad nang mabagal palayo sa hotel, ngunit nanatili pa rin ang ilang hakbang na pagitan sa kanila. Walang yakap at walang madaling pagpapatawad. May mga sugat na hindi kayang pagalingin ng isang gabi lamang. Ngunit bago sila tuluyang umalis, huminto si Camille at lumingon kay Lorna. Hindi siya nagsalita. Tumingin lamang siya sa lumang pulseras sa kanyang kamay at pagkatapos ay sa mukha ng babaeng minsang tinawag niyang Mama. Napaluha si Lorna. Sa pagitan ng kanilang katahimikan, tila may isang maliit na pag-asa na muling nabuhay. Hindi pa tapos ang kanilang kuwento. Sa katunayan, ngayon pa lamang nagsisimula ang paghahanap ni Camille sa buong katotohanan tungkol sa kanyang pagkabata, sa babaeng kumuha sa kanya, at sa tunay na dahilan kung bakit sila pinaghiwalay.
